سال ها بود که استاد بزرگ سنتور و موسیقی ایران استاد « فرامرز پایور» در بستر بیماری بود و پس از سکته ای که از سال 78 داشتند نیمی از بدنش فلج بوده و به سختی روزگار را پشت سر می گذاشتند می دانم که نگاه های عاشقانه ی استاد به سنتورش و از اینکه نمی توانستند گیسوان سازشان را بنوازند ، بسیار برایشان دردآور تر از بیماریشان بود . چگونه می توان سال ها نواخت و سال ها به سازی اینگونه نگاه کرد ؟! آری نمی توان درک کرد ، چرا که هیچ کدام از ما به جای ایشان نبوده ایم.
دربار ه ی زندگی هنری ایشان باید بگویم که از شاگردان استاد صبا بودند و گروه اساتید و گروه پایور را سال ها سرپرستی کرده و کنسرت های زیادی در ایران و خارج از ایران با استادان بزرگ اجرا کردند. پس از دورانی که موسیقی تنها در رادیو و به شکل ارکسترهای رادیو اجرا می شد ، استاد پایور موسیقی ایرانی را به شیوه ی امروزی هدایت می کردند و در زنده نگه داشتن ردیف های موسیقی ما نقش مهمی داشتند .
بی گمان نه تنها سنتورنوازان امروز که حتی سنتور ، خود را مدیون این بزرگمرد می داند . او به سنتور رنگی تازه و جاودانه بخشید.
هم دوره ای های ما که که امروزه موسیقی کار می کنند ، مانند من ، بسیار با ساخته های ایشان آشنا ییم و روزها و شب های زیادی را به عشق شنیدن این نواها گذرانده ایم.
می دانم که ایشان آسوده در خاک خفته اند و و از رنج و دردها به دورند ، به دوستان گذشته ی خود پیوسته اند . او بی گمان در کنار صبا ، تجویدی ، عبادی ، بنان ، مشکاتیان و دیگران شاد خواهد بود.
روحش شاد.
منبع: مستان همای
